เมื่อวานวันพ่อ ผมไม่ได้มีโอกาสอยู่กับลูกๆ(คงคล้ายกับพ่อ-พ่อบางคนเหมือนกัน) สาวๆก็มีงอแงบ้างนิดหน่อย แต่ก็พยายามให้ลูกเข้าใจ

พี่เพิร์ธ คนโต พอจะรู้เรื่องแล้ว โทรศัพท์มาหาผมเมื่อวานตอนเช้า ถามว่าพ่อจะกลับถึงบ้านกี่โมง ผมตอบไปว่ายังไม่ถึงเวลากลับลูก ยังต้องทำงานก่อน เท่านั้นแหละ ลูกพูดเสียงดังขึ้นมาว่า "ไม่ได้นะ วันนี้วันพ่อ พ่อต้องมาอยู่ที่บ้านมาเป็นพ่อหนู เพราะคุณครูให้ไปรษณีย์ส่งการ์ดมาให้พ่อที่บ้าน และเราจะมีงานปาร์ตี้กัน!"

แฟนผมเล่าให้ฟังว่า สัปดาห์ที่ผ่านมา ที่โรงเรียนมีกิจกรรมวันพ่อ คนกลางกับคนเล็กของผมอยู่อนุบาล ยังไม่ค่อยมีปัญหาอะไร เพราะคุณแม่ไปจัดการแทนได้โดยเด็กพอใจอยู่แล้ว(เพราะติดแม่มาก) แต่สำหรับคนโต ค่อนข้างต้องสนใจมากเป็นพิเศษเพราะอยู่ในวัยที่ต้องการคำตอบ

คุณครูจะให้เด็กๆเตรียมรูปถ่ายกับพ่อมา และก็มีกิจกรรมให้ทำการ์ดให้พ่อ และมีงานชิ้นหนึ่งคุณครูให้นักเรียนเขียนความประทับใจและความรู้สึกถึงพ่อของตัวเอง ในพื้นที่ประมาณ 1/3 หน้ากระดาษ แต่ลูกสาวผมเขียนแค่ประโยคเดียวส่งครู

"หนูรู้สึกว่าหนูขาดพ่อไม่ได้"

สั้นนะครับ และก็ทำให้คนอ่านอย่างผมรู้สึก "กึ้ก" เล็กน้อย

มีคุณครูท่านหนึ่ง ถามพี่เพิร์ธว่า อยากเป็นนักกีฬาทีมชาติเหมือนคุณพ่อไหม รู้ไหมครับลูกสาวผมตอบว่าอะไร?

"ไม่ค่ะ เพราะถ้าเป็น หนูจะไม่ได้อยู่บ้านกับคุณพ่อคุณแม่"

คุณครูบอกกับแฟนผมว่า เด็กมีทัศนคติว่าการที่คุณพ่อเป็นนักกีฬา ไปเก็บตัว เป็นการแย่งเวลาจากเขาไปหมด แต่คุณครูก็น่ารักมากนะครับ เพราะคุณครูพยายามที่จะยกตัวอย่างการทำหน้าที่เพื่อสังคมให้เด็กเห็นภาพ คุณครูถามพี่เพิร์ธว่า

"เคยมีคนเห็นนามสกุลหนูแล้วถามว่าหนูเป็นลูกใครไหม"
เคยค่ะ
"หนูเคยเห็นคุณพ่อในทีวีไหม"
เคยค่ะ
"หนูเคยเห็นผู้คนชื่นชมคุณพ่อของหนูไหม"
เคยค่ะ
"และหนูอยากเป็นแบบคุณพ่อไหม"
พี่เพิร์ธตอบว่า อยากค่ะ หนูอยากมีคนรักหนูเหมือนพ่อ

หลายครั้งนะครับ (คงไม่ใช่แค่ผม แต่ครอบครัวนักกีฬาคนอื่นๆก็คงไม่ต่างกัน) หลายครั้งที่เราต้องแลกเวลา และความสุขของครัวกับหน้าที่ที่เราต้องทำ แม้ว่าเราจะยังไม่รู้ว่าผลการแข่งขันจะเป็นยังไง แต่เราก็ต้องยอมที่จะแลกเวลากับการแข่งขันไปก่อน

ถ้าชนะ - กลับบ้านไปก็จะมีเหรียญไปให้ลูกคล้องคอ และพาลูกไปทานข้าว
ถ้าไม่ - กลับบ้านไปก็คงจะกอดลูก นอนอยู่กับลูกสัก 2-3 วัน และไม่ต้องอ่านข่าวอะไรเลย

ขอให้คุณพ่อทุกๆคน มีกำลังใจทำงานครับ